شکوفه

تو...

تو کيستي که من اين گونه بي  تو بيتابم؟

شب از هجوم خيالت نمي برد خوابم.

   تو چيستي که من از موج

        هرتبسم تو  

                                              

 بسان قايق سر گشته روي گردابم!

  تو در کدام سحر بر کدام اسب سپيد؟

  تو را کدام خدا؟

  تو از کدام جهان؟

 تو در کدام کرانه تو از کدام صدف؟

  تو در کدام چمن همراه کدام نسيم؟

  تو از کدام سبو؟

من از کجا سر راه تو آمدم ناگاه!

چه کرد با دل من آن نگاه شيرين آه!

مدام پيش نگاهي مدام پيش نگاه!

کدام نشاط دويده ست از تو در تن من؟

که ذره هاي وحودم تو را که ميبيند

به رقص مي آيند

سرود مي خوانند!

چه آرزوي محالي زيستن با تو

مرا همين بگذارند يک سخن با تو:

به من بگو که مرا از دهان شير بگير!

به من بگو که برو در دهان شير بمير!

بگو  برو جگر کوه  قاف  را  بشکاف !

تو را به هر چه تو گويي به دوستي سوگند

هر آنچه خواهي از من بخواه صبر مخواه

که صبر راه درازي به مرگ پيوسته ست!

تو آرزوي بلندي و دست من کوتاه

تو دور دست اميدي وپاي من خسته ست.

همه وجود تو مهر است وجان من محروم

چراغ چشم تومهر است وراه من بسته ست.

 

گذر مهتاب دوباره به پنجره اتاقم خورده

   نمی دانم دوباره مهتاب از چه رو به من پناه آورده!

      نمی دانم!پناهش دهم یا نه؟

         کیست بگوید : من به مهتاب پناه برده بودم!

            کیست بگوید : مهتاب تو چرا پشتم را خالی کردی؟

               آرام پا گذاشت و آمد داخل اتاق

                  پنجره را آرام بستم.

                     دلم را آتش می زد

نورش مست کننده شده بود

   گفت : سلام تشنه.سلام مجنون!

      گفتم : چه سلامی؟! دلم خون است.

         گفت : ببخش.

            گفتم : بخشش از بزرگان است نه از مجانین

               گفت : چه شده ای؟

                  گفتم : هیچ، خاکستر.

                     گفت : می دانم.

نميدانم چرا رفتی ...
نميدانم چرا !!! شايد خطا کردم
و تو ... بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی
نميدانم کجا؟! تا کی؟! برای چه؟!
ولی رفتی ...

و بعد از رفتنت باران چه معصومانه مي باريد
و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد
و گنجشکی که هر روز از کنار پنجره با مهربانی دانه برمی داشت ،
تمام بالهايش غرق در اندوه غربت شد

و بعد از رفتن تو آسمان چشمهايم خيس باران بود
و بعد از رفتن تو تمام هستی ام از دست خواهد رفت
و من بی تو هزاران بار در لحظه خواهم مرد

و بعد از رفتنت دريا چه بغضی کرد
ميدانم  تو نام مرا از ياد خواهی برد

هنوز آشفته چشمان زيبای توام ... برگرد!
ببين که سرنوشت من چه خواهد شد
و بعد از اين همه طوفان و وهم و پرسش و ترديد
کسی از پشت قاب پنجره آرام و زيبا گفت:
تو هم در پاسخ اين بی وفاييها بگو در راه عشق و انتخاب آن خطا کردم
...
و من در حالتی ما بين اشک و حسرت و ترديد
کنار انتظاری که بدون پاسخ و سردست
و من در اوج پاييزی ترين ويرانی يک دل
ميان غصه ای از جنس بغض کوچک يک ابر

نميدانم چرا !!!
شايد به رسم عادت" پروانگی مان "
برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهايت دعا کردم.

دنباله نگاه ها  نرو چون میتونن گولت بزنن

دنباله دارایی نرو چون کم کم افول میکنه

دنبال کسی باش که باعث بشه لبخند بزنی

چون فقط با یک لبخند میشه یک روز تیره رو روشن کرد.

حرفه آخرم: کسی رو پیدا کن که تورو شاد کنه...

مارو باش که فکر میکردیم میشه عاشق بود و موند.مارو باش که فکر میکردیم میشه

از عاشقی خواند  مارو باش  چی فکر میکردیم چی شد... چی میشد اگه دروغ

تو لحظه های ما جا نداشت . چی میشد که دو رنگی هم دیگه معنا نداشت . کاش

می شد واسه هوس رفاقت ها رو نفروخت . کاش می شد صداقت رو روی تنه هر

آینه دوخت.چرا ما آدما گاهی وقتها خیلی بد می شیم؟ واسه راه همدیگه خواسته

نا خواسته سد می شیم؟ جای مرهم واسه زخم عاشقا نمک می شیم؟ هر کی با

ما صادقه باهاش پر از کلک می شیم؟... 

(ولی من که این طوری نیستم خوشبختانه)

دل  خوش هر کس شدیم...

خدایا کمکم کن...

سلام حالتون خوبه ممنون بابا خجالتم ندین با این نظراتون آمار نظرام بالای 100 تا شده(شوخی)
خوب شاید واسه اینه که خیلی غمناک مینویسم  خوب شما باید به بزرگی خودتون ببخشید
حالا کمی هم مزه میریزم ببینم چه جوری میشه ولی  بازم همون آش و همون کاسه بابا یه نظر دادن چند ساعت از کارت شمارو میگیری...

طرز تهيه زن:

 براي تهيه اين عنصر كافي است مقداري اكسيد اسكناس و نيترات پژو دويست و شش را در سولفات ويلا مخلوط كرده و دو كاخ طلاي18 عيار به عنوان مهريه و كمي كلريد خواهش (همون التماس) به عنوان شيربها اضافه شود! پس از تركيب اين مواد ، گاز عشوه و سولفور ناز متصاعد مي شود و بعد از ميعان به صورت عشق ، زن در خانه رسوب مي كند! بعضي از دانشمندان و متفكران معتقدند چنانچه مقداري از عصاره ء چرب زباني به عنوان كاتاليزور استفاده شود ، نتيجه كار بهتر خواهد بود.

خوب به خانمها بر نخوره این فقط یه شوخی (حقیقت هم بود)

 

عشق یعنی...

عشق یعنی مستی  و دیوانگی عشق یعنی با جهان بی گانگی

عشق یعنی شب نخفتن تا سحر عشق یعنی سجدها با چشم تر

عشق یعنی سر به دار آویختن عشق یعنی اشک حسرت ریختن

عشق یعنی در جهان رسوا شدن عشق یعنی مست و بی پروا شدن

عشق یعنی سوختن یا ساختن عشق یعنی زندگی را باختن

                          عشق یعنی انتظار و انتظار ........

((کسی ندانست که من نگاهت را نفس می کشم...

                        و این حالت خنده ی توست که حک شده روی لبهام...

                                      کسی به بیاد نیاورد شبح مرتشعی را که نمی خواست حرف بزند...))

خودمو گول ميزدم توي دو رنگي

نمخواستم ببينم دل سنگي

 ميديدم داشتي يواش يواش ميرفتي

 اما خواستم خوش باشي توي زرنگي

 هي ميگفتم دل خوش فردا ميمونم

   واسه خوندن تو بودي تنها بهونم

  هي ميگفتم به خودم همش خياله

   هميه اين حرفا يه شوخيه ميدونم

   توچشات برقي نبود مثل گذشته

   تازه فهميدم از اين حرفا گذشته

 من همونيم که بودم تو داري عوض ميشي

 

                 من همونيم که بودم تو داري عوض ميشي

 

شكايت عشق نديدي چشمهايم زير پايت جان سپرد آخر گلويم از صداي هاي هايت جان سپرد آخر نفهميدي صدايم بغض سنگيني به دوشش بود به دوشش بود اما از جفايت جان سپرد آخر نترسيدي بگويد عاشقي نفرين به آيينت كه از چشمان جادويت خدايت جان سپرد آخر نمي داني و مي دانم كه مي دانم نمي داني كه دل در خواهش آن انزوايت جان سپرد آخر چقدر عزلت نشيني از براي يار دلگير است بخوان شعرم كا شعرم در هوايت جان سپرد آخر (فرياد)

از:آقای علی رضا صمیمی